Dodano: 05 gru 2025, 17:52
W latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku Stocznia Szczecińska rozpoczęła realizację programu budowy jednostek do badania zasobów mórz i oceanów. Bardzo specjalistyczne statki budowano w Szczecinie dla Akademii Nauk ZSRR. Jednostki oznaczone symbolem B 86 zakontraktowano w roku 1978. 5 grudnia 1981 roku, a więc zaledwie 8 dni przed wprowadzeniem stanu wojennego przekazano armatorowi pierwszą jednostkę z serii B 86 „VITYAZ”.
Statek miał wyporność przekraczającą 6000 ton i długość ponad 100 m, w klasie statków badawczych należał wówczas do największych na świecie.
Na jednostce znajdowały się 22 laboratoria badawcze oraz specjalistyczny ośrodek obliczeniowy do przetwarzania danych.
Na rufie zainstalowano system nurkowania saturowanego na głębokość 250 metrów obejmujący komorę hiperbaryczną dla sześciu nurków. Na statku znajdowały się pomieszczenia dla 125 osób (załoga + personel badawczy).

W sumie zbudowano trzy statki typu B 86 ( „VITYAZ”, „AKADEMIK ALEKSANDR NESMEYANOV”, „AKADEMIK ALEKSANDR VINOGRADOV”). Jedną jednostkę przeznaczono Instytutowi Oceanologii, dwa pozostałe statki eksploatowane były na Dalekim Wschodzie.
Przygoda Stoczni Szczecińskiej z wysoko specjalistycznymi statkami mogła rozpocząć się wcześniej, ale w połowie lat siedemdziesiątych Zjednoczenie Stoczni Polskich nie wyraziło zgody na budowę w Szczecinie półzanurzalnych platform wiertniczych.
Platforma miała być wzorowana na zbudowanej przez Japończyków dla amerykańskiej firmy Ocean Drilling and Exploration Company, konstrukcji Ocean Ranger. Statek miał 121 metrów długości, 80 metrów szerokości był wyposażony w 12 kotwic i unosił się na dwóch pontonach, które znajdowały się 24 metry pod powierzchnią wody.
To co mogło mogło być doskonałą okazją do opanowania nowej specjalizacji przemysłu okrętowego, stało się niestety niewykorzystaną szansą. Powodów sprzeciwy Zjednoczenia nie znamy, ale z pewnością nie były to kwestie finansowe, bowiem wykazano, że projekt będzie opłacalny. Może chodziło o kwestie polityczne?